Түүнийг Бороо гэдэггүй байлаа.
Хүмүүс нэрийг нь асуухын оронд үргэлж өмсдөг бор дээлээр нь дуудаж эхэлсэн юм. Эхэндээ шоололт байсан тэр үг удалгүй жинхэнэ нэрээс нь илүү удаан амьдарчээ.
Талын салхи хүйтэрсэн тэр өглөө Бороо, Зэр хоёр овгийн захад харуулд зогсож байв. Тэд хараахан арван зургаа хүрээгүй ч нум татахдаа олон эрээс илүү, аюулыг үнэрлэхдээ хөгшчүүлээс хурдан байлаа.
Алсад нэгэн жижиг цуваа хөдөлж байв.
Зэр инээмсэглэн:
— Худалдаачид уу?
Бороо нүдээ нарийсгав.
— Үгүй. Хэтэрхий цөөхөн ачаатай. Хэтэрхий олон нумтай.
Гэвч тэдний үгийг сонсох хүн овогт байсангүй.